Nederland en Frankrijk

Mijn lieve schat woont in Frankrijk en ik hier in Nederland. Een grote afstandsrelatie dus. Groot in het aantal kilometers maar niet in ons hart. Facetime, Skype en Messenger maken de afstand ook minimaal en een retourtje Amsterdam-Bordeaux is ook zo geboekt. Binnenkort ga ik dus weer eventjes naar mijn lieverd toe. Heerlijk en gezellig samen zijn. Wat wil je eten vroeg hij via Facetime. Mmmm lekker asperges met een eitje en wat ham en gesmolten boter.

Dat hebben ze hier niet schat. Wat niet? Asperges was het korte antwoord. Hebben ze dat niet in Frankrijk? Nee, we hebben wel een hoop andere dingen hier maar geen asperges. Nou dan kijken we toch samen in de supermarkt, geen probleem. Even mijn koffie pakken schat. Ga je nu met een plak paasstol en koffie voor mij zitten eten. Jij bent gemeen, dat hebben ze hier ook niet. Kan je niet wat mee meenemen? Sorry lieverd maar het is eten en ik denk dat het niet de douane door komt.

Het zet mij wel allemaal aan het denken. Want zo lang als ik mij kan herinneren ga ik al op vakantie naar Frankrijk toe en als we dan op het punt stonden om naar huis (Nederland) te gaan, dan moest er nog altijd eerst boodschappen gedaan worden bij de plaatselijke supermarkt. Wat er allemaal niet mee terug ging in de auto… Aalbessen gelei, shampoo, heerlijke badschuim, bodylotion, chocola, borduur tijdschriften, je kan het zo gek niet verzinnen. Maar ik rij geen auto, dus het vliegtuig is een geweldige uitkomst. Tegenwoordig is het ook niet meer zo duur, dus ach even een weekend la douce France is geen probleem meer.  Maar dan kom je bij de douane, de waslijst aan spullen die je niet mag meenemen is super lang en de meneer of mevrouw kan hem zo opdreunen. Mevrouw heeft u deoderant? NEE. Heeft u parfum? Nee. Heeft u… Mevrouw ik heb niets van dat alles bij mij. Want weet u, in Frankrijk hebben ze ook supermarkten. Stomverbaasd kijkt ze mij aan en schiet in de lach. U mag doorlopen mevrouw, fijne vakantie. Ik wou haar nog net niet dag zwaaien.

 

Schrijven en Schrijversblock(note)

Schrijven is mijn passie, mijn alles. Mijn geheugensteun op papier en tegenwoordig ook ook in de pc. Maar gewoon op papier is het, het makkelijkt. Kladblok en pen in mijn tas (standaard) en overal kan ik schrijven.

Laatst las ik ergens in een artikel dat mensen eigenlijk meteen perfectionistisch aan hun boek willen schrijven. Elke dag een uurtje, alles klaar gelegd om te beginnen en dan kwamen de excuses. Mijn moeder belde, de afwas moet gedaan worden etc, etc. Ook ik ben daar geweest. Nog niet zo lang geleden zelfs. Maar net als wat er in hetzelfde artikel werd geschreven, schrijf gewoon wat er in je op komt in een kladblok en lees het later terug. Wie weet wat voor een leuke plots je dan ineens tegen komt. Misschien wel dingen waar je anders nooit was opgekomen. Dus… Ik schrijf punt! Het liefst in de trein, want daar heb ik geen afwas of wasmachine die roept of een kater die mauwt om eten. Nee in de trein of tram doe ik inspiratie op. Leuk naar mensen kijken. De meesten van hen kijken op hun mobieltje, een man die in slaap is gevallen en snurkt. De krantjes die op een bankje achter gelaten worden in de hoop dat zij door een volgende reiziger gelezen worden. Ik schrijf mij dan een ongeluk. Komen er intussen andere ideeën op, dan zijn die aan de beurt om aan het papier toe vertrouwd te worden.

Maar is het kladblok vol dan zet ik ze in de computer. Dan print ik de stukjes daarna één voor één uit en ga ik kijken wat ik kan gebruiken in welk verhaal. Nu op dit moment neem ik een kladblok mee naar mijn werk. In de pauze open ik mijn email en in concepten schrijf ik mijn kladblok over. Nou ik heb er al 2 verwerkt. Nu de andere 8 nog.