Mijn gezondheid versus mijn werk

Zoals ik al eerder schreef, ik werk bij de sociale werkvoorzieningen. Niet alleen om leiding te geven, maar ook in verband met mijn medisch rugzakje. Want vanaf mijn 3e heb ik epilepsie. Is het rustig in mijn omgeving, heb ik geen stress, dan heb ik nergens last van. Maar de meeste mensen snappen niet wat het inhoud. Komt ook omdat je het niet ziet. En alles wat je niet ziet is er niet of men doet maar alsof. Maar nu omdat mijn leidinggevende mijn uren zomaar veranderde zodat ik later moest gaan beginnen, heb ik een medisch probleem.
De post moet weg, dat is de gebruikelijke kreet. Echter door een mega onder bezetting werd het afgelopen zaterdag half 8 dat het hek dicht ging. Het was 21.00 uur voordat ik pas thuis was en toen moest ik nog gaan eten. Je snapt dat werd een pizza laten bezorgen. Maar nu is mijn lichaam op. Het kan niet meer. Mijn spieren zijn moe, ik kan nauwelijks lopen en de hoofdpijn die ik heb is gigantisch erg. Hij is zelfs niet weg te werken met de heftigste pijnstiller. Bedankt chef, want door jou zit ik nu in deze situatie. En dan meld ik mij ziek en is hij nog boos ook. Ik kan er ook niets aan doen dat hij een onder bezetting heeft. Ik heb niet alleen hem maar ook zijn leidinggevende gewaarschuwd dat mensen het werk niet meer vol gaan houden hier door. Maar niet willen luisteren hé. Nee eerst moeten mensen zo ver gaan om hun gezondheid op het spel te zetten zodat duidelijk gaat worden dat het zo niet verder kan.
Dinsdag, donderdag en zaterdag zijn topdagen bij de post. Dan krijg je de meeste post binnen en die moet ook dezelfde dag weg gelopen worden. Na afgelopen zaterdag weet ik niet hoeveel mensen zich ziek gaan melden, maar hoeveel het er ook mogen zijn, ik ben er één van.

Denk om je gezondheid,

Liefs Esmee

Vermoeid

De afgelopen weken is er een hoop gebeurd op mijn werk. Dingen die veranderd zijn, zijn door mijn vele mailtjes weer terug gedraaid. Het hoofdgebouw kijkt nu ineens heel anders tegen mij en mijn postbezorgers aan. En iedereen weet inmiddels ook wie Esmee is. De een vind mij lief en de ander vind mij een regel recht kreng.

Tja je kan bij mij een hoop kanten op, maar er zijn grenzen en soms zijn die niet leuk. De eerste is, niemand komt aan mijn gezondheid en de tweede is kom niet aan mijn gezin en zij die ik lief heb.

Ik heb een groot hart en ook een hoop liefde te geven. Maar wordt mijn energie minder dan is ook mijn spontaniteit ver te zoeken. Zoals nu. Twee weken keihard lopen knokken en denk je dat je de zwaarste tijd voorlopig wel gehad hebt. Belt school dat je puberende zoon niet op school is aangekomen en waarschijnlijk spijbelt. Hup kan mams weer in de telefoon klimmen om het een en ander te regelen. Daar waar ik voor geknokt heb op mijn werk, kon ik nu niet doen. Ik heb echt niets aan mijn werk kunnen doen hierdoor. Door de laatste tijd hier, interesseert mij dat ook niets meer. Sommige momenten zijn zo rustig dat ik op het internet aan het surfen ben voor leuke dingen. Wat geen idee… Een normaal iemand duikt de stad in, ik niet. Na al dat geregel duik nog maar eens de virtuele pc hoofdstraat in. Hopelijk is het morgen wat beter.

Een verschil van mening

Inmiddels loopt het aardig verhit op tussen mij en mijn leidinggevende. Zo erg dat HRM er aan te pas moet komen. Waar ik verwacht had dat zijn leidinggevende mij hulp kon bieden, speelt zij het nu door. Jammer genoeg kan ik jullie niet alles vertellen, want ik krijg het gevoel dat ik a.s. dinsdag in het beklaagde bankje sta.

Ik ga maar het een en ander op papier zetten thuis. Maar als mijn leidinggevende het op mijn persoon gaat spelen en sarcastisch in een mailtje schrijft dat ik anders maar minder moet gaan werken, wordt ik pas goed pissig.

Dat is iets wat ik van niemand pik. Ook niet van hem. Wat denkt hij wel niet. In de laatste regel van mijn mail aan haar schrijf ik dat ze iets moet doen. Anders zijn dadelijk al haar medewerkers ziek en hoeft er geen nieuw contract getekend te worden. Meteen werd ik gebeld. Schijnbaar hebben mijn lastige mailtjes toch geholpen. Wil je niet naar mij luisteren, is prima. Maar wil ik gehoord worden dan gebruik ik grof geschut. Dan maar op iemands tenen of hart trappen. Schijnbaar is dat de enige manier om iemand wakker te maken of een bedrijf reanimeren.

De tijd zal het leren

Is het de Sociale Werkvoorzieningen of Asociale werkvoorzieningen, is de vraag?

Eigenlijk had ik zin om vandaag iets leuks te schrijven over mijn werkplek. Een leuke anekdote of zo. Maar ik heb er de puf even niet voor. Al enige tijd lig ik overhoop met mijn leidinggevende. Tja menigeen heeft dat hoor Esmee, je bent echt niet de enige. Oh nee hoor Esmee, ik heb er ook last van. De laatste tijd schijnt dat heel normaal te zijn. Overhoop liggen met je leidinggevende schijnt een soort van mode verschijnsel te zijn. Maar in de sociale werkvoorzieningen heeft dat soms verregaande gevolgen. Bij de sociale werkvoorzieningen werken mensen met een Lichamelijk, Geestelijk of Chronisch medisch rugzakje. Ieder van ons werkt voor zijn centen in de mate waar hij of zij dat kan. Echter er dient wel rekening meegehouden te worden, wij werken er immers niet voor niets. Anders waren wij wel bij één of andere leuke werkgever gaan werken. Tja zo is het toch. Maar op dit moment gaat de SW op in de gemeente. Dat betekent dat contracten herzien moeten worden. In ons geval is dat met PostNL. Zowel mijn postbezorgers als ik houden van ons werk. We lachen wat af met zijn allen en zijn er voor elkaar. Wij zijn echt een team. Een team waar ik super trots op ben. Maar PostNL is door logistieke veranderingen ook ineens gaan schuiven met onze aanvoer tijden. Wat betekent dat wij nu ruim 1 1/2 uur later eindigen. Ja je leest het goed. Zonder dat wij wisten dat het stond te gebeuren. Ik hou van rechtvaardigheid, iets wat niet iedereen soms kan waarderen. Zeker ook omdat ik dat keihard en luidt en zeer duidelijk ventileer. Op welke tenen ik dan trap intereseert mij niets. Maar van mijn gezondheid en dat van mijn postbezorgers blijf je af. Want wat voor een “gezond” iemand niet uitmaakt, maakt heel veel uit voor mensen met een medisch rugzakje. Dus effe werktijden veranderen, mensen hun ritme ontnemen en dan doodleuk zeggen. Het maakt toch niet uit of je nu vroeg of laat begint, schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Mij in een mail sturen dat ik maar minder uren moet gaan werken, want ach ik kan het toch allemaal niet aan. Wat kan ik niet aan! Ik mankeer niets zolang mijn eindtijd 16.30 is in plaats van 18.00 uur.

Ik denk eerder dat mijn leidinggevende iets mankeert, aangezien hij niet doorheeft met welke doelgroep hij werkt. Als ik hier mee geconfronteerd word vraag ik mij toch weleens af waar ik werk.

Is het nu de sociale werkvoorzieningen of de asociale werkvoorzieningen?

Ik heb zijn leidinggevende maar een pittig mailtje gestuurd, ik hoop dat zij ons kan helpen.

 

 

Een ochtendje Arbo/Hoofdgebouw

Zoals ik al schreef werk ik bij de SW en nee niet voor mijn zweet voeten. Naast dat ik prettig gestoord ben, lak heb aan gezag en absoluut niet tegen onrecht kan ben ik ook een vrouw met epilepsie. Nee ik ben geen epileptische vrouw. Maar ik ben een leuke, gezellige vrouw die jammer genoeg ook een vleugje epileptisch is. Tenminste dat is mijn medisch rugzakje. Heb ik rust, geen stress, heb ik het naar mijn zin dan heb ik nergens last van. Dus alle veranderingen van werktijden, dat alles en iedereen moet inkrimpen werkt niet goed voor mijn hoofdje.

Maar vandaag moest ik naar de Arbo toe in verband met mijn langdurige ziekte verzuim. Aangezien ik er al een tijdje niet geweest was, keek ik mijn ogen uit. Sinds 1 januari valt de SW onder de gemeente en dat is te merken ook. Waar ik normaliter zo naar binnen mocht omdat iedereen je herkende, moet je nu ineens je bedrijfspas laten zien bij de ingang alsof je een vreemde bent en dan ook nog gecontroleerd worden door een collega waar je al 10 jaar mee samenwerkt. Tja het gaat er echt op vooruit zo. Nog even snel naar mijn oude werkplek toe om even gedag te zeggen en wat af te geven. Nou niet dus. Zit er ineens een andere afdeling. Jôh waar zit de postkamer? De deur hiernaast, klinkt het een beetje kribbig. Maar daar zat toch altijd de administratie? Oh al een tijdje niet meer. Hoelang ben je hier al niet geweest. Ongeveer 3 weken. Nou ga ik ze daar even dag zeggen. Hooiiiii zeg ik als ik de deur open doe. Van de 7 mensen die er normaal zitten, zit er nu nog maar 1. Waar is iedereen “Oh op cursus”.Ja maar dat kan toch niet. Wie moet dan al het werk doen. Nou ikke! Stilletjes denk ik, gôh waarom verbaasd mij dat nu niets. Ik heb exact hetzelfde probleem op mijn werkplek. Dat is immers ook één van de redenen waarom ik straks bij de Arbo zit samen met mijn leidinggevende en zijn plaatsvervanger.