The Hague City Walk

Joepie. Het is alweer een tijdje geleden dat ik samen met een vriendin mijzelf heb ingeschreven voor The Hague City Walk Dit wordt de 2e editie en wat hebben wij er allebei enorm veel zin in. Op 5 mei zal het dan ook heel druk worden met wandelaars door heel Den Haag. Tijdens deze wandeltocht kom je langs allerlei bijzondere plekken in Den Haag. Wij gaan voor de 10 km. De afstanden van 17.5 en 25 km vinden wij net iets te gedurfd. Als het zo ver is, laat ik jullie weer het een en ander zien. Hier een kleine impressie van hoe het er vorig jaar eruit zag.

Een verschil van mening

Inmiddels loopt het aardig verhit op tussen mij en mijn leidinggevende. Zo erg dat HRM er aan te pas moet komen. Waar ik verwacht had dat zijn leidinggevende mij hulp kon bieden, speelt zij het nu door. Jammer genoeg kan ik jullie niet alles vertellen, want ik krijg het gevoel dat ik a.s. dinsdag in het beklaagde bankje sta.

Ik ga maar het een en ander op papier zetten thuis. Maar als mijn leidinggevende het op mijn persoon gaat spelen en sarcastisch in een mailtje schrijft dat ik anders maar minder moet gaan werken, wordt ik pas goed pissig.

Dat is iets wat ik van niemand pik. Ook niet van hem. Wat denkt hij wel niet. In de laatste regel van mijn mail aan haar schrijf ik dat ze iets moet doen. Anders zijn dadelijk al haar medewerkers ziek en hoeft er geen nieuw contract getekend te worden. Meteen werd ik gebeld. Schijnbaar hebben mijn lastige mailtjes toch geholpen. Wil je niet naar mij luisteren, is prima. Maar wil ik gehoord worden dan gebruik ik grof geschut. Dan maar op iemands tenen of hart trappen. Schijnbaar is dat de enige manier om iemand wakker te maken of een bedrijf reanimeren.

De tijd zal het leren

Is het de Sociale Werkvoorzieningen of Asociale werkvoorzieningen, is de vraag?

Eigenlijk had ik zin om vandaag iets leuks te schrijven over mijn werkplek. Een leuke anekdote of zo. Maar ik heb er de puf even niet voor. Al enige tijd lig ik overhoop met mijn leidinggevende. Tja menigeen heeft dat hoor Esmee, je bent echt niet de enige. Oh nee hoor Esmee, ik heb er ook last van. De laatste tijd schijnt dat heel normaal te zijn. Overhoop liggen met je leidinggevende schijnt een soort van mode verschijnsel te zijn. Maar in de sociale werkvoorzieningen heeft dat soms verregaande gevolgen. Bij de sociale werkvoorzieningen werken mensen met een Lichamelijk, Geestelijk of Chronisch medisch rugzakje. Ieder van ons werkt voor zijn centen in de mate waar hij of zij dat kan. Echter er dient wel rekening meegehouden te worden, wij werken er immers niet voor niets. Anders waren wij wel bij één of andere leuke werkgever gaan werken. Tja zo is het toch. Maar op dit moment gaat de SW op in de gemeente. Dat betekent dat contracten herzien moeten worden. In ons geval is dat met PostNL. Zowel mijn postbezorgers als ik houden van ons werk. We lachen wat af met zijn allen en zijn er voor elkaar. Wij zijn echt een team. Een team waar ik super trots op ben. Maar PostNL is door logistieke veranderingen ook ineens gaan schuiven met onze aanvoer tijden. Wat betekent dat wij nu ruim 1 1/2 uur later eindigen. Ja je leest het goed. Zonder dat wij wisten dat het stond te gebeuren. Ik hou van rechtvaardigheid, iets wat niet iedereen soms kan waarderen. Zeker ook omdat ik dat keihard en luidt en zeer duidelijk ventileer. Op welke tenen ik dan trap intereseert mij niets. Maar van mijn gezondheid en dat van mijn postbezorgers blijf je af. Want wat voor een “gezond” iemand niet uitmaakt, maakt heel veel uit voor mensen met een medisch rugzakje. Dus effe werktijden veranderen, mensen hun ritme ontnemen en dan doodleuk zeggen. Het maakt toch niet uit of je nu vroeg of laat begint, schiet bij mij in het verkeerde keelgat. Mij in een mail sturen dat ik maar minder uren moet gaan werken, want ach ik kan het toch allemaal niet aan. Wat kan ik niet aan! Ik mankeer niets zolang mijn eindtijd 16.30 is in plaats van 18.00 uur.

Ik denk eerder dat mijn leidinggevende iets mankeert, aangezien hij niet doorheeft met welke doelgroep hij werkt. Als ik hier mee geconfronteerd word vraag ik mij toch weleens af waar ik werk.

Is het nu de sociale werkvoorzieningen of de asociale werkvoorzieningen?

Ik heb zijn leidinggevende maar een pittig mailtje gestuurd, ik hoop dat zij ons kan helpen.

 

 

Een ochtendje Arbo/Hoofdgebouw

Zoals ik al schreef werk ik bij de SW en nee niet voor mijn zweet voeten. Naast dat ik prettig gestoord ben, lak heb aan gezag en absoluut niet tegen onrecht kan ben ik ook een vrouw met epilepsie. Nee ik ben geen epileptische vrouw. Maar ik ben een leuke, gezellige vrouw die jammer genoeg ook een vleugje epileptisch is. Tenminste dat is mijn medisch rugzakje. Heb ik rust, geen stress, heb ik het naar mijn zin dan heb ik nergens last van. Dus alle veranderingen van werktijden, dat alles en iedereen moet inkrimpen werkt niet goed voor mijn hoofdje.

Maar vandaag moest ik naar de Arbo toe in verband met mijn langdurige ziekte verzuim. Aangezien ik er al een tijdje niet geweest was, keek ik mijn ogen uit. Sinds 1 januari valt de SW onder de gemeente en dat is te merken ook. Waar ik normaliter zo naar binnen mocht omdat iedereen je herkende, moet je nu ineens je bedrijfspas laten zien bij de ingang alsof je een vreemde bent en dan ook nog gecontroleerd worden door een collega waar je al 10 jaar mee samenwerkt. Tja het gaat er echt op vooruit zo. Nog even snel naar mijn oude werkplek toe om even gedag te zeggen en wat af te geven. Nou niet dus. Zit er ineens een andere afdeling. Jôh waar zit de postkamer? De deur hiernaast, klinkt het een beetje kribbig. Maar daar zat toch altijd de administratie? Oh al een tijdje niet meer. Hoelang ben je hier al niet geweest. Ongeveer 3 weken. Nou ga ik ze daar even dag zeggen. Hooiiiii zeg ik als ik de deur open doe. Van de 7 mensen die er normaal zitten, zit er nu nog maar 1. Waar is iedereen “Oh op cursus”.Ja maar dat kan toch niet. Wie moet dan al het werk doen. Nou ikke! Stilletjes denk ik, gôh waarom verbaasd mij dat nu niets. Ik heb exact hetzelfde probleem op mijn werkplek. Dat is immers ook één van de redenen waarom ik straks bij de Arbo zit samen met mijn leidinggevende en zijn plaatsvervanger.

Het is nu of nooit

Schrijven is mijn passie. Of het nu korte verhalen zijn, een gedichtje of een pittige zakelijke brief. Niets is mij te gek. Dus toen mijn man voorstelde om een blog te gaan beginnen zou je denken dat ik een gat in de lucht zou springen. Maar niets was minder waar. Mijn twijfel (mijn sterrenbeeld is weegschaal), maakte plaats voor paniek. Ja maar waar moet ik dan een blog over maken. Schrijven is je passie, je vindt wel wat. Het ene blog na het andere blog gelezen om te kijken wat het precies inhoud.  Nou schat dat is duidelijk niets voor mij. Hoezo niet! Ik heb niks met make-up en kleding adviezen zijn ook niet aan mij besteed. Laat staan interieur adviezen en ik heb absoluut geen idee wat de laatste trends zijn. Toch lijkt het mij iets Lees “Het is nu of nooit” verder

Wees welkom hier

Hallo jij daar,
Welkom op mijn kleine hoekje van het grote web.
Mijn naam is Esmee (46) en ik ben moeder van een puberende zoon van 14 jaar en heb 7 maanden geleden “mijn” schat van man ontmoet. Naast ons drietjes hebben wij ook nog onze viervoetige kinderen, Snowy de eigenwijze witte kater en Sam de hond.
Naast mijn gezin werk ik 36 uur per week bij de Sociale Werkvoorzieningen als een soort van cheffin.

Ik schrijf alleen over dat wat ik leuk vind en bezig houd. Beschouw mijn blog maar als een dagboek waarin je mee mag lezen.

Wil je reageren, je reactie is altijd welkom.