Een ochtendje Arbo/Hoofdgebouw

Zoals ik al schreef werk ik bij de SW en nee niet voor mijn zweet voeten. Naast dat ik prettig gestoord ben, lak heb aan gezag en absoluut niet tegen onrecht kan ben ik ook een vrouw met epilepsie. Nee ik ben geen epileptische vrouw. Maar ik ben een leuke, gezellige vrouw die jammer genoeg ook een vleugje epileptisch is. Tenminste dat is mijn medisch rugzakje. Heb ik rust, geen stress, heb ik het naar mijn zin dan heb ik nergens last van. Dus alle veranderingen van werktijden, dat alles en iedereen moet inkrimpen werkt niet goed voor mijn hoofdje.

Maar vandaag moest ik naar de Arbo toe in verband met mijn langdurige ziekte verzuim. Aangezien ik er al een tijdje niet geweest was, keek ik mijn ogen uit. Sinds 1 januari valt de SW onder de gemeente en dat is te merken ook. Waar ik normaliter zo naar binnen mocht omdat iedereen je herkende, moet je nu ineens je bedrijfspas laten zien bij de ingang alsof je een vreemde bent en dan ook nog gecontroleerd worden door een collega waar je al 10 jaar mee samenwerkt. Tja het gaat er echt op vooruit zo. Nog even snel naar mijn oude werkplek toe om even gedag te zeggen en wat af te geven. Nou niet dus. Zit er ineens een andere afdeling. Jôh waar zit de postkamer? De deur hiernaast, klinkt het een beetje kribbig. Maar daar zat toch altijd de administratie? Oh al een tijdje niet meer. Hoelang ben je hier al niet geweest. Ongeveer 3 weken. Nou ga ik ze daar even dag zeggen. Hooiiiii zeg ik als ik de deur open doe. Van de 7 mensen die er normaal zitten, zit er nu nog maar 1. Waar is iedereen “Oh op cursus”.Ja maar dat kan toch niet. Wie moet dan al het werk doen. Nou ikke! Stilletjes denk ik, gôh waarom verbaasd mij dat nu niets. Ik heb exact hetzelfde probleem op mijn werkplek. Dat is immers ook één van de redenen waarom ik straks bij de Arbo zit samen met mijn leidinggevende en zijn plaatsvervanger.

Auteur: Esmee’s Hoekje

Hallo jij daar, Welkom op mijn kleine hoekje van het grote web. Mijn naam is Esmee (46) en ik ben moeder van een puberende zoon van 14 jaar en heb 7 maanden geleden “mijn” schat van man ontmoet. Naast ons drietjes hebben wij ook nog onze viervoetige kinderen, Snowy de eigenwijze witte kater en Sam de hond. Naast mijn gezin werk ik 36 uur per week bij de Sociale Werkvoorzieningen als een soort van cheffin. Ik schrijf alleen over dat wat ik leuk vind en bezig houd. Beschouw mijn blog maar als een dagboek waarin je mee mag lezen. Wil je reageren, je reactie is altijd welkom.

4 gedachten over “Een ochtendje Arbo/Hoofdgebouw”

  1. Sylvia het werd tijd, dat je eindelijk je leuke en gezellige vertel trand in een blog opschrijft. Jouw verhalen en de manier hoe jij dit schrijft zullen in de toekomst jou zeker veel volgers geven. Ga door en laat je creativiteit de vrije loop. De lezers gaan genieten en zullen uitkijken naar jouw min of meer dagelijkse belevenissen. Ik ben een trouwe volger en kijk uit naar al jouw leuke inspirerende verhalen.
    Gros bisou.

    1. Dank je wel Ed voor deze mooie en inspirerende woorden. Ik hoop ook dat ik veel volgers ga krijgen en zij mijn (dagelijkse) verhalen leuk gaan vinden. Nu nog eerst uitvinden hoe ik een facebook pagina en icoon kan aan maken.

      Gros bisou

      1. Ja stom dat ik de naam van Sylvia noem, maar jouw schrijfstijl doet mij aan haar denken, die ik ook ken. Het gaat je lukken!!

        Gros bisou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *